Hoofdluizen
Hoofdluizen zijn heel vervelend, maar niet schadelijk voor de gezondheid. Om ze te verwijderen, gebruik je het best de nat-kam-methode. Belangrijk is dat geen enkele luis de behandeling overleeft.
Vervelende bezoekers
Luizen komen tegenwoordig het hele jaar voor. Deze afgeplatte, vleugelloze insecten zijn uiterst klein, maar nog net zichtbaar met het blote oog. De kleur van volwassen luizen varieert van lichtgrijs tot bruin. Na een bloedmaaltijd kunnen ze er rood uitzien. Met hun zes geklauwde poten grijpen de diertjes zich aan het haar vast. Luizen leggen verse neten, die de larve bevatten waaruit een nieuwe luis zich zal ontwikkelen. Neten hebben witte, ovale lijven en zijn ongeveer zo groot als een speldenkop. Je vindt ze op ongeveer drie millimeter van de hoofdhuid. De parelachtige, witte lege omhulsels die in het haar achterblijven, zijn oude neten. Omdat het haar intussen groeit, tref je ze iets verder van de hoofdhuid aan. Neten mag je niet verwarren met schilfertjes (hoofdroos).
Symptomen
Hoofdluizen bevinden zich vooral in de haren van de nekstreek en boven de oren. Zeldzaam komen ze ook voor in de baard, de snor, de wenkbrauwen en de wimpers. Hoofdluizen vormen geen echte bedreiging voor de gezondheid. Ze veroorzaken in de eerste plaats hevige jeuk, die vooral ’s nachts erg vervelend kan zijn. Krabwondjes zijn vaak het gevolg. Hierdoor kunnen complicaties, zoals huidinfecties, ontstaan. Bij een ontsteking van de ooglidrand of de wimpers kun je het best contact opnemen met je huisarts.
Verspreiding
Luizen kunnen niet springen of vliegen en worden niet overgedragen door huisdieren. Ze kunnen alleen verhuizen door rechtstreeks hoofdcontact. Overdracht via hoeden, sjaals, stoelen of hoofdkussens is mogelijk, maar komt niet vaak voor. Luizen die de mens verlaten, sterven namelijk snel door uitdroging.
Veelgestelde vragen
Meer informatie
Bron: ‘Zal ik de dokter bellen? Medisch ABC voor het hele gezin’, dokter Michiel Callens, uitgeverij Lannoo, 2009, 319 pagina’s.
