‘Vrijwilligers zijn onze rode bloedcellen’
Vrijwilligers nemen een belangrijke plaats in bij de CM. “Sterker nog”, zegt Bert Peirsegaele, nationaal secretaris van de LCM, “vrijwillig engagement is essentieel voor de CM. We moeten er alles aan doen om deze duizenden mensen te waarderen en we mogen hun inspanningen nooit over het hoofd zien.” Vinden vrijwilligers makkelijk de weg naar de CM? B. Peirsegaele: “Dat is niet meer zo vanzelfsprekend. Nochtans zal de vraag naar vrijwillige inzet de volgende jaren nog toenemen. Omwille van de vergrijzing zullen steeds meer mensen zorg nodig hebben. Professionele hulp zal niet volstaan om deze noden te lenigen. We merken dat mensen zich niet langer voor een lange tijd engageren. Dat kunnen we ook niet verwachten. Vooral jonge tweeverdieners hebben het heel druk met hun job, hun huishouden en de kinderen. Maar ze blijven zich wel inzetten, voor de sportclub van zoon of dochter bijvoorbeeld. Deze groep maakt pas tijd voor een langdurig en zwaar engagement als de kinderen het huis uit zijn en de pensionering nadert. De CM mag deze realiteit niet ontkennen. We moeten er beter op inspelen. Zo kunnen we bijvoorbeeld projectgebonden vrijwilligerswerk aanbieden of engagementen op een korte termijn. Maar willen we meer mensen aanspreken om vrijwilliger te worden, moeten we in de eerste plaats ons aanbod nog beter bekend maken.” Wat betekenen vrijwilligers voor de CM? B. Peirsegaele: “De CM voert solidariteit hoog in het vaandel. Niet alleen kiezen we voor de koude solidariteit met een ziekteverzekering die voor iedereen toegankelijk is, voor ons is ook de warme solidariteit van essentieel belang. De CM wil immers geen louter bureaucratische verzekeringsinstelling zijn. We willen een beweging vormen en het sociale weefsel versterken. Daartoe zijn onze vrijwilligers onontbeerlijk. Met hun huisbezoeken en oppasbeurten geven ze vorm aan deze warme solidariteit. Omdat de vrijwilligers voor ons zo belangrijk zijn, geven we hen veel ruimte in onze bestuurswerking. Vanuit hun dagelijkse ervaring kunnen ze immers heel wat knelpunten signaleren die we dan zelf aanpakken of aankaarten bij de overheid. Zo werkt de warme solidariteit mee aan de structurele variant.” Hoe doet de CM dit concreet? B. Peirsegaele: “Daartoe doen we elke dag opnieuw inspanningen. We moeten de drempel tussen de vrijwilligers enerzijds en de professionele krachten en het beleid anderzijds zo laag mogelijk houden. Hiervoor zijn niet enkel de nodige structuren vereist, het vergt ook heel wat inlevingsvermogen en luisterbereidheid bij de professionele krachten. Vrijwilligers moeten steeds weer kansen krijgen en we moeten hen voldoende ondersteunen en waarderen. We trachten er ook op te letten dat ze niet versmacht worden door de kennis en de vaardigheden van de professionele krachten.” Hoe drukt de CM haar waardering uit? B. Peirsegaele: “Natuurlijk is de belangrijke plaats die onze vrijwilligers in de bestuursorganen krijgen, een manier om onze waardering te uiten. Maar dat is niet voldoende. In al onze deelorganisaties proberen we vrijwilligers zo goed mogelijk te begeleiden en te vormen. De cursussen voor monitoren bij Kazou, de talrijke opleidingen van Ziekenzorg CM en de vormingsmomenten voor thuisoppassers en vrijwilligers van Teleblok, zijn maar enkele voorbeelden van dit streven. Soms moet de waardering ook financieel worden uitgedrukt. Denken we maar aan de oppasvrijwilligers. Vandaag is het fiscale statuut voor de vergoeding van oppasvrijwilligers zo onaangepast dat ze dreigen fiscaal te worden gestraft. Wij vinden dit ontoelaatbaar. Daarom drongen we al geregeld aan bij de overheid deze regelgeving aan te passen. Zolang dat niet is gebeurd, blijven we hierop hameren. Als overheid kun je vrijwilligers immers niet tegelijkertijd alle lof toezwaaien én hun activiteiten beknotten.”
