‘Honderd procent geëngageerd’

“Vandaag ben ik voorzitster van de Ziekenzorgafdeling in onze parochie. Ik ga ook een viertal keer per jaar mee op vakantie met Ziekenzorg. Mijn engagement neemt nu heel veel tijd in beslag, maar uiteraard is dat geleidelijk gegroeid. De eerste jaren zette ik me in voor de kreanamiddagen. Niet veel later nam ik deel aan de kernvergaderingen en ging ik op huisbezoek bij de zieken in onze parochie. Eigenlijk vind ik dat de belangrijkste taak van Ziekenzorgvrijwilligers. Voor vele zieken betekent dit bezoek immers heel veel. Zelf ga ik maandelijks langs bij vier zieken en ik bezoek ook iedereen die tachtig wordt.

Uiteraard neem ik als voorzitster heel wat praktische beslommeringen op mij: het organiseren van vergaderingen, het opvolgen van de post, het coördineren van de activiteiten, … Maar dat is niet de essentie van mijn werk. Als Ziekenzorgvrijwilligster maak ik tijd om naar het verhaal van de mensen te luisteren. Vooral de vakanties zijn daarvoor erg geschikt. Een week lang zorg je ervoor dat de vakantiegangers zich echt goed voelen en dingen doen die ze graag doen. Daarvoor krijg je heel wat dankbaarheid in de plaats.

Ik heb zelf heel weinig tegenslagen of zware moeilijkheden gekend in mijn leven. Daarom vind ik het erg waardevol dat ik anderen kan helpen hun verdriet te verlichten, enkel door te luisteren. Het is vaak al een grote stap in het verwerkingsproces als je je verhaal kunt vertellen. Toch is dat vandaag niet vanzelfsprekend. Alles draait rond presteren, geld en macht. Voor ontmoetingen en verdriet is geen plaats meer. Dat we hiervoor ruimte creëren met Ziekenzorg, vind ik heel belangrijk. Zorg dragen voor elkaar, lief zijn en luisteren, dat is essentieel voor Ziekenzorg. Voor mij is dat ook een manier om mijn christelijk geloof te beleven.

Als je kiest voor een vrijwillig engagement, moet je daar ook tot het uiterste voor gaan, vind ik. Natuurlijk kan dat alleen omdat de zorg voor mijn gezin niet te zwaar meer is. Alleen onze jongste dochter woont nog thuis, maar ze werkt al. Ik vind het ook belangrijk dat mijn man voor de volle honderd procent achter me staat. Hij is ook mijn klankbord. Als ik een moeilijk moment heb, kan ik steeds bij hem terecht. Ook bij de andere vrijwilligers van Ziekenzorg vind ik steun. Na al die jaren gedeeld engagement, zijn we echt goede maten geworden.”