HomeActueelStandpuntenStandpunten 2020

Wat zijn helden waard?

Een eenmalige aanmoedigingspremie van 985 euro bruto. Dat is wat het personeel van de ziekenhuizen vorige week in het vooruitzicht gesteld werd voor het uitzonderlijke werk dat ze de voorbije maanden geleverd hebben. De premie komt bovenop de honderden miljoenen die eerder toegezegd waren om onder meer extra mensen aan te werven, lonen te verhogen en werkomstandigheden te verbeteren. Eerder was de personeelsleden een consumptiecheque toegezegd. 

Versta mij niet verkeerd, deze investeringen in het zorgpersoneel zijn volkomen terecht, zeker als het om blijvende maatregelen gaat. Dat de werkomstandigheden in de ziekenhuizen te wensen overlieten, wisten we lang voor de coronapandemie toesloeg. Ook toen liepen de verpleegkundigen en zorgkundigen al op de toppen van hun tenen en was het in vele ziekenhuizen een uitdaging om voldoende en de juiste handen aan het bed te krijgen. Het valt te betreuren dat er een nooit geziene gezondheidscrisis nodig was om het tij te keren. 

Maar er is nog iets dat knaagt. Want terwijl de personeelsleden in de ziekenhuizen eindelijk krijgen waar ze recht op hebben, zijn de personeelsleden in woonzorgcentra en voorzieningen voor mensen met een handicap - voorlopig - veel kariger bedeeld. Het leidde tot een hartenkreet bij Roel Eerlingen, algemeen directeur van een aantal Limburgse woonzorgcentra. ‘Ik krijg dit niet meer uitgelegd’, stelde hij in een kranteninterview. 

Uiteraard gunt hij zijn collega’s in de ziekenhuizen bijkomende middelen, maar terecht kan hij niet begrijpen waarom zijn medewerkers met lege handen achterblijven. ‘Het werk in de woonzorgcentra loopt voor een groot stuk gelijk met het werk in de ziekenhuizen, mijn mensen hebben dezelfde diploma's en doen hetzelfde werk’, reageert hij. 

De ongeveer honderdduizend medewerkers in woonzorgcentra of voorzieningen voor mensen met een handicap staan vandaag onder even zware druk als hun collega’s in de ziekenhuizen. Maar omdat zij onder de verantwoordelijkheid van de Vlaamse overheid vallen, als gevolg van de zesde staatshervorming, krijgen zij niet dezelfde voordelen. Links en rechts worden er wat intenties uitgesproken, maar tot grote initiatieven ten voordele van het Vlaamse zorgpersoneel heeft dat nog niet geleid. Je zal vandaag maar in een Vlaamse zorgvoorziening werken. 

En dat terwijl het al die geëngageerde medewerkers worst zal wezen van welke overheid ze afhankelijk zijn. Hun missie is zorg verlenen en connectie maken met mensen in een kwetsbare situatie, of dat nu in een ziekenhuis, een woonzorgcentrum of een voorziening voor mensen met een handicap is. De rol die zij in onze samenleving opnemen, is van onschatbare waarde. Niet voor niets worden zij in de oorlog tegen Covid-19 als helden vereerd. Wordt het niet hoogtijd dat we ons afvragen wat die helden ons waard zijn in plaats van eerst te moeten kijken naar de structuren waarbinnen ze werken? 

Luc Van Gorp, voorzitter CM, november 2020