De eerste dertig dagen borstvoeding: 'Ik wilde het zó graag dat ik mezelf bijna vergat'
Wanneer ik binnenkom in het huis van Saskia (34) en Wesley (33) in Veldegem, zit de ochtendspits er net op. Oudste zoon Matheo (3) is afgezet op school. We installeren ons in de zetel, en de poes komt nieuwsgierig kennismaken. Baby Alessio (2 maanden) drinkt rustig aan de borst terwijl Saskia vertelt. Het drinken gaat als vanzelf, maar twee maanden geleden was dat een compleet ander verhaal.
De eerste week: ‘Ik zette een wekker om de twee uur’
Borstvoeding geven was voor Saskia geen onbekend terrein. ‘Bij Matheo verliep het bijna vanzelf. Ik dacht: mijn lichaam kan dat.’
Saskia wilde Alessio dezelfde start geven. ‘Voor mij was het eenvoudig: we gaan het proberen. Bij Matheo had ik één jaar borstvoeding gegeven. De tweede keer zou vast even moeiteloos verlopen.’
Na de geboorte hielp een vroedvrouw Alessio aanleggen. Dat verliep goed. Maar zodra Saskia alleen op haar kamer zat, begonnen de problemen.
‘Ik zal me die tweede nacht in het ziekenhuis nooit vergeten. Ik was kapot. Echt kapot. Bij elke voeding schoten de tranen me in de ogen. Niets leek te lopen zoals gehoopt. Gelukkig was er een vroedvrouw die bleef langskomen. Ze had eigenlijk geen tijd, maar maakte toch tijd voor mij. Ze pepte me telkens weer op.' Die steun maakte volgens Saskia een wereld van verschil. 'Haar bemoedigende woorden waren goud waard.'
‘Mijn melkproductie kwam maar niet op gang. Het was drinken, huilen, drinken, huilen. Dat bleef zich maar herhalen.' Saskia besliste om vol te houden. 'Normaal mocht ik om de drie uur voeden. Maar Alessio bleef maar afvallen, omdat hij waarschijnlijk niet genoeg melk dronk. Dus zette ik een wekker om de twee uur, overdag en 's nachts.'
Een beslissing die haar lichaam snel begon te voelen: 'Voeden, tepels verzorgen, weer voeden, wegen, weer voeden... Op den duur draaide alles daarom. Je verliest jezelf er een beetje in. Bovendien was Matheo thuis, want het was vakantie. Mijn aandacht verdelen maakte het extra vermoeiend. Gelukkig trok mijn man vaak met hem naar buiten zodat ik mij volledig op Alessio kon focussen.'
Ik zette een wekker om de twee uur, overdag én 's nachts.
Saskia
Een gelukkige mama en een gelukkige baby zijn het belangrijkste.
Saskia
De tweede week: 'Ik stond op het randje van opgeven'
Saskia kreeg naast het slaapprobleem ook af te rekenen met een ander probleem: pijn. 'Ik had kloven tot bloedens toe. Dat was ongelooflijk pijnlijk. Sommige voedingen kostten me zoveel moeite dat ik me afvroeg hoelang ik het nog zou volhouden.'
Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg Alessio tijdens het drinken soms bloed binnen door de wondjes. 'En dan braakte hij dat later weer uit. Dat was best beangstigend. Hij begon weer af te vallen, wat mij nog meer stress bezorgde.’
Toen de vroedvrouw en Kind en Gezin langskwamen, trok Saskia aan de alarmbel. 'Ik heb letterlijk gezegd: hou mij alsjeblieft in de gaten. Ik voel dat ik over mijn grenzen ga.'
‘Het gekke? Op mijn werk als pediatrisch verpleegkundige geef ik ouders vaak het advies om tijdelijk wat kunstvoeding bij te geven als de borstvoeding moeilijk loopt. Een gelukkige mama en een gelukkige baby zijn het belangrijkste.'
Maar voor zichzelf bleek dat plots een stuk moeilijker. 'Ik wéét dat kunstvoeding oké is. Dat vertel ik zelf ook aan ouders. Maar op dat moment wilde ik het gewoon niet. Achteraf gezien kan ik dat zelf moeilijk begrijpen. Dat is iets instinctiefs, denk ik. Je wil zo graag dat het lukt.'
De derde week: eindelijk ademruimte
Rond week drie begon er langzaam iets te veranderen. De kloven genazen. Alessio dronk beter. De melkproductie steeg.
'Plots kwam er wat ruimte’, zegt Saskia. ‘Samen met de vroedvrouw bleef ik zoeken naar de oorzaak van de problemen. En toen klikte het: in het ziekenhuis leek de aanhap goed. Achteraf bleek dat toch niet helemaal zo te zijn.'
Na elke voeding bleef Saskia hetzelfde ritueel volgen: zalf smeren, compresjes aanbrengen en opnieuw proberen. 'Het ging niet van de ene dag op de andere. Maar elke dag een beetje beter. Je ziet je baby bijkomen. Je merkt dat het werkt. Dat geeft vertrouwen.'
Bewaak je grenzen. Doe wat goed voelt voor jou en je baby. Dat is het enige advies dat echt telt.
Saskia
De vierde week: leren loslaten
Tegen de vierde week keerde de rust stilaan terug. ‘Het liep nog steeds niet perfect, maar ik heb leren omarmen dat perfectie niet bestaat. Maar mijn grootste les was toch wel dat je nooit twee dezelfde kinderen hebt. Omdat het bij Matheo vlot ging, dacht ik dat het nu ook zo zou zijn.'
Ondertussen kolft ze af en toe af zodat ook papa of de grootouders een flesje kunnen geven. 'Dan kan ik eens rustig eten. Dat klinkt heel stom, maar voor mij is dat echt een luxe.'
Haar man Wesley speelt daarin een belangrijke rol. 'Wij doen alles echt samen. Vijftig-vijftig. Hij stimuleert me ook om af en toe iets voor mezelf te doen. Dat is soms nog moeilijk. Zeker als mama wil je alles zelf doen. Maar ik heb geleerd om dingen uit handen te geven. Ik weet dat papa het ook goed doet.'
Saskia's advies? Doe wat goed voelt
‘Durf hulp vragen’, besluit Saskia. Zelf kan ze rekenen op familie, vrienden en andere ouders uit de klas van Matheo. 'Dat is echt onze village.' Die steun hielp haar door de moeilijkste momenten heen. Vandaag loopt de borstvoeding goed en geniet ze van de momenten met Alessio. Ze is blij dat ze heeft doorgezet, maar zou andere mama's niet aanraden om zichzelf daarbij voorbij te lopen. ‘Bewaak je grenzen. Doe wat goed voelt voor jou en je baby. Dat is het enige advies dat echt telt.'
Meer tips, advies en verhalen voor ouders vind je op de CM-website voor jonge gezinnen.
Ik heb letterlijk gezegd: 'Hou mij alsjeblieft in de gaten. Ik voel dat ik over mijn grenzen ga.'
Saskia