Wanneer je bevalling plots anders loopt dan gepland
Elke bevallingsverhaal is anders. Zo ook het verhaal van Tine Geldof en haar partner Simon die op 1 december 2025 ouders werden van de tweeling Jef en René. 'Het begon als een goed geplande bevalling, maar draaide op korte tijd uit op een onverwachte keizersnede.' Ze blikt terug op hoe ze die intense periode van zorg en herstel beleefd heeft.
Van twee naar vier
Als Tine 14 weken zwanger is, delen ze het heuglijke nieuws met de familie. ‘Met een tweeling op komst, werd mijn buik al snel zichtbaar’, lacht Tine. ‘Ik ben klein van gestalte en ging van 50 kilo voor de zwangerschap naar 80 kilo aan het einde. Dat was fysiek het zwaarst. Verder had ik weinig last van kwaaltjes.’
Onzekerheid
Op 16 weken krijgen Tine en haar partner nieuws dat alles verandert: één van de baby’s heeft schisis. ‘Dat was emotioneel heel zwaar. Er kwamen veel vragen op ons af, maar ook onzekerheid en een schuldgevoel. Ik begon te twijfelen aan mezelf. Had ik iets fout gedaan? De dokters bevestigden dat ik er niets aan kon doen.’
Omdat schisis soms gepaard gaat met andere afwijkingen, volgt er een vruchtwaterpunctie. ‘Die test was gelukkig negatief. Beetje bij beetje kregen we meer informatie over wat ons te wachten stond. Dat gaf houvast. We durfden weer voorzichtig vooruitkijken en te genieten van mijn groeiende buik.’
Plots lag ik op de operatietafel en ging het heel snel. Ik voelde me overweldigd.
Tine Geldof
De bevalling
‘De bevalling kwam dichterbij en ik begon aan de mogelijke scenario’s te denken. Toen de gynaecoloog zei dat de baby’s goed lagen en een natuurlijke bevalling mogelijk was, voelde ik me er klaar voor.’
Op 36 weken en vijf dagen wordt Tine ingeleid. ‘Na een nacht en een dag weeën had ik nog maar zes centimeter ontsluiting. We stonden voor de keuze: verdergaan of een keizersnede? Dat was mentaal een omschakeling maar toch was onze keuze snel gemaakt. We wilden geen enkel risico nemen en ik voelde dat mijn lichaam moe was.’
‘Niet veel later lag ik op de operatietafel. Het ging allemaal zo snel. Er stond een heel medisch team rond mij. Dat voelde overweldigend, maar tegelijk gaf het me vertrouwen. Tien minuten later waren Jef en René geboren.’
Het moeilijkste moment
Het moment waar ze zo naar uitkijkt, loopt anders dan verwacht. ‘Zowel René als Jef worden meteen na de geboorte naar neonatologie gebracht. Diezelfde avond besliste de dokter om ze allebei naar het ziekenhuis in Brugge over te brengen en dat terwijl ik hen nog niet had kunnen vasthouden. Dat had ik echt niet zien aankomen.’
‘De zwaarste klap kwam de ochtend na de bevalling’, vertelt Tine. ‘Toen ik wakker werd, voelde ik geen beweging meer in mijn buik. Maar er was ook niets in de plaats. Ik zag twee lege bedjes en babykleertjes die nog netjes op de kast lagen. Een vreselijk gevoel. Ik lag te huilen in bed en had het gevoel dat er op dat moment weinig ruimte was voor mijn verdriet.’
‘Een dag na de bevalling werden we naar Brugge overgebracht waar we onze zoontjes eindelijk konden vasthouden. Jef mocht al snel bij ons op de kamer. Ook René deed het goed, maar door de schisis met open gehemelte had hij problemen om te drinken.’
In het begin zit je in de overlevingsmodus. Pas later besef je wat je hebt meegemaakt. Doordat er elke dag iemand was, kon ik mijn verhaal doen. Dat had ik nodig na die heftige start.
Tine Geldof
Herstellen terwijl alles doorgaat
Veel tijd om te herstellen van de keizersnede was er niet. ‘Mijn lichaam had net een operatie ondergaan maar in mijn hoofd was ik enkel bezig met de zorgen voor mijn zoontjes. Ik ging één keer per dag met de rollator naar René. Meer kon mijn lichaam niet aan. Mijn bloeddruk was te hoog en ik moest rusten. Dat vond ik moeilijk om te aanvaarden. Na een week gingen we samen met Jef naar huis. René bleef nog twee weken in het ziekenhuis.’
Goed omringd
Ook thuis was het zoeken naar balans tussen zorg en herstel. ‘Gelukkig konden we rekenen op een goed vangnet. De vroedvrouw kwam langs, er was kraamhulp en ik kreeg veel steun van mijn partner. Hij stond ’s nachts op zodat ik kon slapen. Daarnaast waren er mijn mama, schoonmama, familie en vrienden. Toen Simon terug ging werken, volgden we een strakke planning zodat er altijd iemand was om te helpen met de voeding.’
Ook voor de emotionele verwerking maakte dat een verschil. ‘In het begin zit je in de overlevingsmodus. Pas later besef je wat je hebt meegemaakt. Doordat er elke dag iemand was, kon ik mijn verhaal doen. Dat had ik nodig na die heftige start.’
Laat het je overkomen. Een bevalling loopt zelden volledig zoals je ze op voorhand in je hoofd hebt.
Tine Geldof
Stap voor stap vooruit
Vandaag gaat het beter met Tine. ‘Ik ben goed hersteld en voel niets meer van de keizersnede. Ik ga naar een gespecialiseerde kinesist die het litteken masseert zodat het soepel blijft. Het lukt me zelfs om een keer per week te gaan sporten met vriendinnen’, lacht ze.
‘En we genieten volop van Jef en René die het allebei heel goed doen. René onderging al twee operaties. Dat is zwaar maar gelukkig herstelt hij telkens vlot. Hij is een vrolijke baby. We zijn heel trots op ons gezin en kijken met vertrouwen vooruit.’
Ondanks alles kan Tine wel met een positief gevoel terugkijken op de bevalling zelf. Om af te sluiten, wil ze andere ouders dan ook geruststellen. ‘Maak je er niet onnodig druk in, maar laat het je overkomen. Een bevalling loopt zelden volledig zoals je ze op voorhand in je hoofd hebt. Ook een natuurlijke bevalling loopt niet altijd perfect.’
Blijf op de hoogte
Als eerste op de hoogte zijn van nieuwe artikels, tips en acties? Schrijf je dan in op onze nieuwsbrief voor jonge gezinnen. Zo mis je niets én krijg je info op maat van jouw gezin recht in je mailbox.