'Waarom voelde ik me niet gelukkig na je geboorte?'
Niet elke roze wolk is zacht. In deze open brief vertelt een mama over haar postnatale worsteling, en hoe hulp zoeken geen zwakte was, maar een stap naar herstel.
Dag lieve baby
Het was een pittige tijd, he. Van een bevalling die heel vlot ging, misschien iets te vlot, naar borstvoeding die niet helemaal goed wilde lukken, naar een heel zieke jij. Allemaal op nauwelijks zeven maanden tijd.
Mensen zeggen ‘Oh, goed toch!’ als ze horen dat je zo snel geboren werd. Maar ze vergeten hoe traumatisch het kan zijn. Voor jou, als baby, maar zeker ook voor mij, als mama. Ik ga nooit vergeten hoe de verpleegster de epidurale in haar hand had, terwijl jij op dat moment besloot: ‘Hier kom ik!’ En ik ga ook nooit vergeten hoe ik zelfs op dat moment dacht aan je papa, die zeker en vast een stoel nodig had en niet mocht blijven rechtstaan. Maar wat me het meest bijblijft? Hoe jij mijn wereld helemaal veranderd hebt, op dat moment en alle momenten daarna.
We hebben geknokt, gevochten. Soms samen, met elkaar, maar ook tegen elkaar.
Ik wilde je zo graag borstvoeding geven en dankzij een geweldige vroedvrouw en lactatiekundige ging dat ook. Al was het met de nodige ‘bumps in the road’. De ene borst vond je goed, de andere niet. Ik wist niet wat ik verkeerd deed, hoe ik het moest oplossen.
Nu ik erop terugkijk, weet ik dat het helemaal niet aan mij lag, of aan jou. Maar als nieuwe mama voel je je zo snel enorm schuldig als iets niet gaat ‘zoals het moet’. Omdat het niet ging, omdat ik me vaak ongelukkig voelde, meer wel dan niet aan het huilen was. Ik had pijn. Ik werd gek, tussen die vier muren, want jij had me heel vaak nodig terwijl je papa ging werken.
Ik verloor mezelf, vergat wat ‘me-time’ was en vond het moeilijk om jou daar niet de schuld van te geven. Ik schaam me zelfs als ik eraan terugdenk. Maar eigenlijk is dat helemaal niet nodig, want het is normaal.
En ik wou dat iemand me dat toen gezegd had. Dat die gevoelens oké zijn. Dat het maanden kan duren voordat je als nieuwe ouder een beetje het gevoel hebt dat wat je doet goed genoeg is. Dat je je zonder schuldgevoel even mag terugtrekken om alleen te zijn, jezelf te zijn, ‘niet mama’ te zijn.
Jammer genoeg duurde het heel lang voordat iemand me dat vertelde. Eerst moest ik er zelf over praten. Dat lukte uiteindelijk bij iemand die verder van me af stond. Iemand die neutraal was, me mijn verhaal liet doen en me zei dat wat ik voelde oké is. Naar die psycholoog gaan, was een grote stap.
Ik wilde niet toegeven dat het niet goed ging.
Maar het was wel de beste beslissing die ik kon maken, voor jou en voor mezelf. Na een tijdje kon ik zelfs een stap zetten die eerst nog groter leek: thuis hulp vragen. Aan je papa, je meme.
Ik kreeg ademruimte, tijd om mezelf terug te vinden. Het ging traag, maar ik merkte dat het beter met me ging, en automatisch ook met jou. Want, lieve baby, jij voelde mij toen al zo goed aan. Was ik verdrietig, dan was jij ook een minder vrolijke baby. Jaagde ik mij op, dan jij ook. Voelde ik me beter, dan lachte ook jij vaker. En dat is nu nog steeds zo.
Het was moeilijk, en soms leek er geen einde aan te komen. Maar ik ben zo dankbaar dat ik die weg afgelegd heb, samen met jou. Met onze familie.
Ik zie je graag, mooie jongen, altijd.
Je mama.
Zit je zelf met vragen of twijfels?
Je bent niet alleen. CM helpt je de stap zetten naar professionele psychologische hulp. Dankzij het CM-voordeel Psychologische zorg betaal je minder voor je sessies.
Fotograaf: Jef Pauwels