Debbie raakte uitgeput na de geboorte van haar zoon
Toen Debbie Dullers door haar foto’s van de voorbije tien jaar ging omdat ze een compilatie wilde maken voor de verjaardag van haar oudste zoon, viel haar iets op. Hele stukken van die eerste jaren herkende ze amper. ‘Het leek alsof ik daar niet echt geweest was,’ zegt ze.
Het is oké dat het niet oké is.
Debbie
Een droombaby en een ramp
Debbie heeft twee zonen. De oudste is tien, de jongste vijf. Een tweede kind stond niet op de planning. ‘Ik werd zwanger hoewel ik de pil nam’, lacht ze. Nog voor de test het bevestigde, wist ze het. ‘Als ik zwanger ben, ruik ik plots overal hamburgers. Dus toen ik aan het licht stond naast een McDonald’s en die geur mijn auto binnenkwam, dacht ik: dit kan niet.’
‘Mijn eerste zoon was een modelslaper. Die sliep door op vijf weken,’ vertelt Debbie. Bij haar tweede liep het helemaal anders. ‘Een complete ramp. Tot hij naar de kleuterschool ging, stonden mijn man en ik twee tot drie keer per nacht op.’
Na haar zwangerschapsrust moest Debbie weer aan het werk. ‘Ik heb toen heel veel koffie gedronken. Koffie, koffie, koffie’, zegt ze. Maar de gebroken nachten waren slopend. Alsof dat nog niet genoeg was, was de moeder van Debbie vijf weken na de bevalling ernstig ziek geworden en kwamen alle zorgen als enig kind bij haar terecht. ‘Op een gegeven moment wist ik niet meer wat voorrang had.’
Op de trap
De vermoeidheid door het vele opstaan vrat aan alles. ‘Je blijft doorgaan omdat het moet. Maar ik heb vaak in de kamer gestaan en gedacht: ik snap dat mensen hun kind iets aandoen. Dat is heel erg om te zeggen. Maar als je zo uitgeput bent …’ Op die momenten legde ze de baby veilig in bed en liep ze de kamer uit. ‘Ik heb dikwijls op de trap zitten wenen met mijn handen op mijn oren. Gelukkig had ik mijn man. Als ik niet meer kon, nam hij over en omgekeerd. Het slaaptekort maakte iedereen kribbig, maar wij zijn er als koppel sterker uitgekomen.’
Naast de uitputting was er het schuldgevoel. Tegenover haar oudste zoon, die plots minder aandacht kreeg. ‘Je vliegt sneller uit tegen die grote. En dan begin je weer te wenen, want hij verdient dat op dat moment ook niet. Eigenlijk draai je twee jobs. Je zorgt thuis voor je kinderen en op je werk doe je alsof je geen mama bent. Als je daarover nadenkt, slaat dat toch nergens op?’
De vrouw in de supermarkt
En dan waren er de blikken van anderen. Debbie herinnert zich een moment aan de kassa van de supermarkt. ‘Mijn zoon huilde en de vrouw voor ons draaide zich om. Ze zei dat ik hem echt aan de borst moest leggen. Maar ik gaf geen borstvoeding. En ik vond het niet aan haar om dat te zeggen.’ Dus stond Debbie erbij, te overrompeld om te reageren. ‘Als ik vandaag een mama zie met een wenend kindje, ben ik net degene die een knipoog geeft. Van: het is oké.’
Toen haar zoon naar school ging, begon hij plots door te slapen. Maar het lichaam vergeet blijkbaar niet meteen. ‘De eerste maanden hoorde ik hem nog wenen terwijl het stil was. Het is pas het laatste anderhalf jaar, dat ik echt besef hoe weinig we geslapen hebben. En dat ik hulp had moeten vragen. Je hoeft dat als koppel niet alleen te doen. Het is echt oké om je kind eens een dag weg te brengen om bij te slapen.’ Dat is ook waarom Debbie haar verhaal wil vertellen. ‘Ik heb me vaak alleen gevoeld. Daarom, als er nu iemand ’s nachts wakker zit met dit magazine in de hand, dan wil ik dat die persoon weet dat het een fase is. Dat het ooit weer goed komt.’
Meer rust voor de nacht
Ben jij op zoek naar extra ondersteuning bij slaapmoeilijkheden? Download het doe-boek slaap via www.cm.be/slaap. In de Mijn CM app ontdek je bovendien heel wat activiteiten rond slaap, afgestemd op jou en je kindje.
Wordt het ooit weer beter?