Vluchtverhaal Palestina: Ziad (29) mist zijn familie enorm
Ziad (29) vluchtte op zijn 25ste uit Palestina. Hij liet zijn familie, zijn toekomst en zijn vertrouwde leven achter in de hoop elders veiligheid te vinden. Vandaag volgt hij zijn laatste jaar in de opleiding tot zorgkundige. Hoe hield hij zich mentaal staande tijdens zijn gevaarlijke reis? En hoe bouwt hij nu een nieuw leven op in België?
Weg van het gevaar
‘Van Egypte, over Turkije en Griekenland ben ik naar België gevlucht. Het was een zware en gevaarlijke reis waarin ik veel te veel heb gezien. Ik heb mensen zien sterven zonder dat ik kon helpen. Maar ik moest altijd verder. Dat voelde verschrikkelijk, maar ik had geen keuze.’
‘Onderweg durfde ik niemand te vertrouwen. Elke beslissing kon gevolgen hebben. Ik moest voortdurend nadenken over mijn volgende stap, hoe ik kon overleven en hoe ik mijn einddoel kon bereiken. Dat gaf enorm veel stress.’
‘Waarom ik uiteindelijk voor België koos? Via Facebook en Instagram zag ik dat vrienden hier goed terechtkwamen. Je kunt hier studeren, veilig wonen en je gemakkelijk integreren. Dat gaf me hoop.’
Een nieuw leven opbouwen
‘Het eerste jaar was moeilijk. Ik sprak nog geen Nederlands en moest veel gesprekken voeren met instanties. Telkens opnieuw uitleggen waarom ik gevlucht was… dat was zwaar. Maar ik ben blij dat ik heb doorgezet en dat ik de kans kreeg om hier te blijven.’
‘Toen ik me eindelijk veilig voelde, moest ik kiezen: gaan werken of studeren. In Palestina zat ik in mijn laatste jaar architectuur, maar hier moest ik opnieuw beginnen. Ik besloot eerst Nederlandse lessen te volgen om me te kunnen integreren. Daarna bekeek ik mijn opties en koos ik voor de opleiding zorgkundige. Ik wil namelijk zorgen voor mensen.’
Ik wil iets betekenen voor anderen
Ziad
Doorzetten loont
‘Ik ben niet iemand die alleen wil eten, zitten en slapen. Ik wil iets doen met mijn leven. Iets betekenen voor anderen. Een nieuwe taal leren en opnieuw studeren was niet gemakkelijk, maar ik wou het met mijn hart en ziel.’
‘Tijdens mijn stage merkte ik dat zorgkundige echt een job is die bij mij past. Als ik mijn diploma heb, wil ik blijven doorgroeien. Misschien studeer ik later nog verder tot verpleegkundige.’
‘Mijn grootste kracht? Positief blijven. Zo ben ik altijd geweest. Ik wil geloven dat het goedkomt, zelfs wanneer het moeilijk is. Doorzetten loont. Het komt echt goed als je blijft gaan.’
Het gemis van familie
‘Ik mis mijn familie enorm: mijn broer en zus, maar vooral mijn mama en papa. Ik denk elke dag aan hen en probeer zo vaak mogelijk te bellen. Het is mijn droom om hen nog eens terug te zien. Familie betekent alles voor me. Bij ons is het normaal dat je bij je ouders woont of in hetzelfde gebouw. Zo kan je hen helpen wanneer dat nodig is.’
‘Als ik hier families samen zie — veilig en blij — dan denk ik soms: waarom ik? Waarom kan ík mijn familie niet meer knuffelen? Gelukkig heb ik hier veel vrienden gemaakt. En ik heb ook een soort Belgische familie gevonden.’
Een onverwachte Belgische familie
‘Ik leerde een man van in de zeventig kennen. In het begin was ik wat argwanend, maar we werden goede vrienden. Na een tijd stelde hij zijn gezin aan me voor. Hij zei dat ik altijd welkom was bij hen. Ik ga er vaak langs en het voelt bijna als echte familie.’
‘Hij noemt mij nu zijn zoon, en ik noem hem vader. Natuurlijk kan hij mijn papa nooit vervangen, maar het doet enorm goed om iemand te hebben die hier naar me omkijkt.’
