Waarom oppassers bij Ferm Oppas zoveel meer betekenen dan opvang alleen
Wanneer een ziek kind de planning compleet door elkaar schudt, staat Ferm Oppas klaar met oppassers die rust en vertrouwen brengen. Hilde Braeckman (64) is zo’n kracht. Met ervaring, warmte en goesting geeft ze gezinnen weer ademruimte. Voor mama Valerie De Clercq (35) voelt die hulp elke keer opnieuw als pure opluchting. Precies wat je nodig hebt op moeilijke dagen.
Het begint vaak hetzelfde: een kind dat ’s nachts onrustig slaapt, een voorhoofd dat warmer aanvoelt dan normaal en een ochtend waarop alles plots kantelt. De planning kan de vuilnisbak in, maar de werkdag wacht niet.
Ergens tussen zorgen en moeten, tussen koorts en deadlines, staat er iemand aan de deur. Iemand met een zachte stem, een alerte blik en vooral: tijd. Iemand zoals Hilde.
‘Oppassers van Ferm zijn geen babysitters’, zegt ze. ‘We komen op momenten waarop gezinnen het even niet meer alleen kunnen dragen. Net dan maken we het verschil.’ Voor Hilde is dat al jaren vanzelfsprekend. Voor Valerie voelt het elke keer opnieuw als een reddingsboei.
Een hart voor zorg, altijd al
Bij Hilde zit zorg niet alleen in haar handen, maar ook in haar reflexen. In de manier waarop ze kijkt, luistert en aanvoelt. ‘Het is mijn eerste liefde’, zegt ze. Hilde is kinderverzorgster, ze werkte een minicrèche en maakte later een zijsprong als graficus. ‘Na vijf jaar werd werkdruk en het halen van deadlines zwaar. Daarom wilde ik terug naar mijn eerste liefde: zorgen voor kinderen.’
Hilde ging op zoek naar een baan die bij haar past. ‘Ik voelde me lichamelijk en mentaal niet meer goed genoeg om in een crèche te werken. Je staat daar alleen voor veel kinderen, dat is intens. Maar werken met kinderen in een kleine groep, dat wilde ik wel doen.’ Zo kwam ze bij Ferm Oppas terecht. ‘Na het sollicitatiegesprek had ik meteen een goed gevoel. Het voelde als een warm nest.’
Oppassers van Ferm zijn geen babysitters. We komen op momenten waarop gezinnen het even niet meer alleen kunnen dragen
Hilde
Zorg met kennis en vertrouwen
De kinderen die Hilde opvangt, zijn ziek. ‘De kinderen hebben vaak koorts, oorpijn of een ander ziektebeeld en ze hebben een slechte nacht achter de rug.’ Dat vraagt ervaring, zachtheid en nabijheid. ‘Je observeert en voelt aan wat een kind nodig heeft. Een ziek kind zegt niet altijd wat er scheelt. Je moet tussen de regels van het gedrag lezen.’
Minstens even belangrijk is het vertrouwen van de ouders. ‘Ze laten je binnen op een moment waarop ze zelf gespannen zijn. Dat vertrouwen moet je verdienen.’ Hilde heeft daar een duidelijke aanpak voor. ‘Ik kom altijd tien minuten vroeger. De ochtend is vaak chaos: een ziek kind, misschien nog broertjes of zusjes die naar school moeten en jezelf klaarmaken voor het werk. Zeker met weinig slaap is dat niet evident. Als ik op tijd ben, neemt dat al stress weg.’
‘Dan overlopen we samen een lijst: hoe heeft het kindje geslapen, neemt het medicatie, wat eet het? Die informatie is een belangrijke stap. Als alles duidelijk is, vertrekken ouders met een geruster gevoel naar hun werk.’
Wanneer de deur dichtvalt, neemt Hilde het over. ‘Dan begint de zorg echt. Je observeert: kan het kind spelen of heeft het nog rust nodig? Heeft het honger?’ Ze zorgt voor alles wat met het kind te maken heeft. ‘Ik maak eten en ruim daarna de keuken op. Maar we nemen geen huishoudelijke taken zoals schoonmaken op.’
Loslaten met een gerust gevoel
Dat een vreemde in huis spannend is, weet Valerie maar al te goed. ‘Je geeft je kind toch uit handen’, zegt ze. Valerie is mama van Jinte (2,5). Zij en haar partner werken allebei voltijds. ‘Onze ouders werken ook nog, dus opvang op het laatste moment is niet altijd evident. Dan is het heel waardevol dat er mensen zoals Hilde zijn.’
‘Je weet dat het professionals zijn en dat je op hen kan rekenen. Maar het blijft spannend. Tot ze binnenkomen. Als ik zie hoe ze met Jinte omgaan, groeit het vertrouwen en kan ik met een gerust hart gaan werken.’ Doorheen de dag krijgt Valerie updates. ‘Dat vind ik fijn. Maar als iemand vraagt of Jinte een yoghurtje mag eten, denk ik: doe maar. Ik vertrouw de oppasser volledig.’
Hilde merkt dat dat voor elke ouder anders is. ‘Daarom stuur ik ook updates. Ik zorg die dag voor het meest waardevolle in hun leven. Dan is het logisch dat ouders gerustgesteld willen worden. Ze mogen me altijd bellen of een bericht sturen.’
Soms komt dezelfde oppasser meerdere dagen na elkaar. ‘Dat voelt nog vertrouwder’, zegt Valerie. ‘En als ik thuiskom en zie dat alles goed gaat, ben ik gewoon heel blij dat Ferm Oppas bestaat.’
Kleine momenten, groot verschil
‘Die werkdagen als Jinte ziek is, zijn zwaar. Je hebt een korte nacht achter de rug en maakt je toch wat zorgen over je kindje’, zegt Valerie. ‘Maar als ik zie dat Jinte samen met de oppasser een tekening heeft gemaakt en haar gezicht zie stralen, ben ik zo dankbaar. Een oppasser maakt die moeilijke dagen draaglijk. Voor mij, mijn partner en voor Jinte. Ik weet echt niet wat we zonder hen zouden doen.’
Ook voor Hilde zijn die momenten bijzonder. ‘Ik herinner me een jongetje dat zich doorheen de dag steeds beter voelde. Het was een warme zomerdag en hij mocht in een zwembadje in de tuin spelen. Daar stond hij, kletsnat en dolgelukkig.’ Ze glimlacht: ‘Ik stuurde meteen een berichtje naar de mama. Dat maakt haar dag ook beter.’
‘Die dankbaarheid went nooit. Een dankjewel of een knuffel op het einde van de dag blijft speciaal.’
Als ik thuiskom en zie dat alles goed gaat met JInte, blij dat Ferm Oppas bestaat.
Valerie
Geen dag hetzelfde
‘Wat ik zo leuk vind aan de job, is de afwisseling’, zegt Hilde. ‘Elk kind en elk gezin is anders.’ Flexibiliteit is belangrijk. ‘We krijgen onze planning vaak kort op voorhand. Soms zijn het lange dagen: van ’s ochtends vroeg tot de ouder weer thuis is. Daar moet je goed mee om kunnen gaan, maar net die flexibiliteit zorgt voor afwisseling in je werk.’
En het werk volgt de seizoenen. ‘In de winter zijn er meer zieke kinderen. Dan zijn de dagen langer. In de zomer is het rustiger, maar dat vind ik niet erg: meer tijd om van de zon te genieten in mijn tuin!’
Valerie laat de zorg voor Jinte niet zomaar aan iemand over. Ze kiest bewust voor Ferm Oppas. ‘Ik weet dat ze heel professioneel zijn. Ze weten wat ze doen.’ Dat bevestigt Hilde. ‘Mijn collega’s hebben een achtergrond in de zorg of ervaring met kinderen. Je wordt ook niet zomaar oppasser.’
Hilde begeleidt zelf nieuwe collega’s. ‘Ik loop met hen mee en observeer hoe zo’n dag verloopt. Dat lijkt streng, maar we dragen een grote verantwoordelijkheid. Met mijn advies kunnen collega’s zelfstandig aan de slag, maar ze staan er nooit alleen voor. Ze mogen mij altijd bellen als ze over iets twijfelen of extra advies nodig hebben. Ik help hen graag.’
Hilde voegt er nog aan toe: ‘Dit werk geeft mij zoveel voldoening. Je voelt elke dag dat je echt iets betekent voor een gezin. Dat is onbetaalbaar. Voor wie graag met kinderen werkt, maar liever kleinschalig en persoonlijk, is dit echt een mooie job.’
Oppasdienst van Ferm
Ferm Oppas biedt opvang voor zieke kinderen in hun vertrouwde thuisomgeving. Zo kunnen ouders met een gerust hart gaan werken. Klik hier voor meer info over Ferm Oppas.
Iets voor jou?
Werk je graag met kinderen en wil je écht het verschil maken voor gezinnen? Ontdek hoe je oppasser kan worden bij Ferm Oppas.