Hoe Hugo (59) na een zware burn-out opnieuw zijn plaats vond
In maart 2021 ging bij Hugo Conderaerts (59) het licht uit. Op een ochtend raakte hij zijn bed niet meer uit. Een jaar verplicht thuiswerken door Covid deden de perfectionistische Hugo de das om. ‘Thuis was er geen rem. Ik moest alles gelezen hebben, alles weten. Ik nam geen pauzes meer en was eigenlijk altijd aan het werk. De emmer was al lang vol, maar ik wilde het niet zien.’
Ik heb anderhalf jaar gerouwd om alles wat ik niet meer kon. Daarna was ik er klaar mee.
Hugo
Hugo was altijd al perfectionistisch. Als hij na het werk een wandeling ging maken, moest dat meteen vijf of tien kilometer zijn. Op de hoofdzetel van een grootbank was hij de oudste in een team van jongere collega’s. Waar vroeger de rit van zijn woonplaats Brakel naar zijn job in Gent en weer terug duidelijk het begin en het einde van zijn werkdag markeerden, viel die duidelijkheid nu weg. Hugo bleef gaan tot hij letterlijk niet meer kon.
Onophoudelijk wenen
Zijn huisarts stelde voor om eerst een eventuele fysieke oorzaak uit te sluiten. Hugo passeerde bij een hele reeks specialisten die geen van allen iets vonden. ‘Goed nieuws vond mijn vrouw, maar ik bleef wel met mijn gevoel zitten,’ reageert Hugo. ‘Bij mijn eerste bezoek aan de controlearts van CM verwees die me uiteindelijk door naar een psychiater. In de praktijk van die vrouw ben ik dan gebroken. Ik ben echt onophoudelijk beginnen te wenen.’ Omdat de psychiater merkte dat Hugo er compleet door zat, stelde ze een opname voor. 'Ik kreeg er meteen hoge dosissen antidepressiva en slaapmiddelen. Niet ideaal,’ beseft hij, ‘maar het kon op dat moment niet anders.' Na een maand was het meest acute onder controle en ging Hugo verder naar een psychotherapeutisch centrum. Ik bleef er overnachten en mocht elke drie weekends naar huis.’
Overdag was er in dat centrum ruimte voor heel veel therapie. Van kooktherapie over relaxatie en twee tot drie uur gesprekstherapie in groep. Na vijf maanden was Hugo het beu. ‘Ik was vooral mezelf beu,’ verduidelijkt hij, ‘en ik was het beu om tijdens de vele groepssessie te luisteren naar het geklaag van anderen die in mijn ogen ter plaatse bleven trappelen. Na die sessie heb ik mijn gevoel gedeeld met de psycholoog en tot mijn verbazing vond hij dat een goed teken. Blijkbaar was dat het begin van de aanvaarding van mijn situatie. Ik had 1,5 jaar gerouwd om alles wat ik niet meer kon. Veel mensen blijven daar hun leven lang in hangen, maar ik heb gelukkig ingezien dat dat voor mij niet werkte om verder te kunnen.’
CM heeft tal van uitzichten en die zoeken allemaal vrijwilligers. Dat maakt het tot een erg interessante organisatie. Je kan heel uitvoerende taken opnemen, maar net zo goed een stuk inspraak hebben. En dat was wat mij vooral aansprak.
Hugo
Ik hoef niet meer in de rat race te stappen en dat is een opluchting.
Hugo
Openbaring
Hugo mocht er uiteindelijk vertrekken, op voorwaarde dat hij de nodige nazorg kreeg. Daarvoor kwam hij terecht in psychosociaal revalidatiecentrum Mirabello in Gent. Hugo kreeg er een individueel begeleider om hem te helpen bij zijn re-integratie in de maatschappij. ‘Ik was bang dat dat ik opnieuw moest gaan werken,’ bekent Hugo, ‘en van die gedachte alleen al kreeg ik rillingen. Maar in plaats daarvan stelde mijn begeleidster voor om één halve dag per week vrijwilligerswerk te gaan doen. Dat dat ook kon, was voor mij een openbaring.’
Hugo kwam bijna automatisch bij CM terecht. ‘CM heeft tal van uitzichten en die zoeken allemaal vrijwilligers. Dat maakt het tot een erg interessante organisatie,’ stelt Hugo. ‘Je kan heel uitvoerende taken opnemen, maar net zo goed een stuk inspraak hebben. En dat was wat mij vooral aansprak. Ik wil mijn ei nog kunnen leggen. Ik wil met mijn beperkte mogelijkheden toch nog zelf initiatief kunnen nemen en mezelf ontplooien. Ik blijf een beetje een strever,’ lacht Hugo, ‘maar dat is ook mijn valkuil. Ik heb momenteel weer een goede periode en die probeer ik dan maximaal te benutten, maar ik moet waakzaam blijven om niet over mijn grenzen te gaan. Als perfectionist leg ik mezelf veel stress op, ook in mijn vrijwilligerswerk.’
Opluchting
‘Ik ben nu 59 jaar en volgens mijn psychiater ga ik tot aan mijn pensioen vrijwilligerswerk kunnen doen. Hij acht het voor mij onmogelijk om terug in het reguliere arbeidscircuit te stappen. Het idee om op mijn werk weer objectieven te krijgen en daar aan te moeten voldoen is genoeg om me ziek te maken,’ bekent Hugo. ‘Of ik dat nieuws heb moeten verwerken? Eigenlijk niet, het was eerder een opluchting. Ik hoef niet meer in die rat race te stappen. Ik heb het gans mijn loopbaan gedaan tot ik op mijn 55ste uitgeperst was en moest afhaken.’
‘Ik krijg mijn uitkering, ik zou heel de week in mijn zetel kunnen zitten. Maar dat gaat mij alleen weer zieker maken. Ik wil mij nog inzetten voor de maatschappij, maar ook voor mezelf. Ik wil me nog nuttig voelen. En wat ik nu doe als vrijwilliger heeft zeker zijn waarde, daar ben ik van overtuigd.’
Ook zin in vrijwilligerswerk?