De Benjamin: Stijn is vrijwilliger bij CM-Rolwagenvervoer

Stijn Bervoets (42) uit Heusden-Zolder is de op één na jongste vrijwilliger – oftewel de benjamin - bij het CM-Rolwagenvervoer. Na een loopbaan in de financiële sector zocht hij iets nieuws. Iets met meer rust, meer menselijk contact en vooral: een activiteit waarmee hij iets kon betekenen voor anderen.

Tekst: Cynthia Bulteel

Beeld: Karolien Coenen

Leestijd: 5 min.

26/05/2026

Stijn Bervoets

Stijn Bervoets (42) uit Heusden-Zolder is vrijwilliger bij het CM-Rolwagenvervoer in Limburg. Hij zet zich al meer dan drie jaar in voor mensen die vervoer nodig hebben naar medische afspraken, familiebezoeken of sociale activiteiten.

Vrijwilliger CM-Rolwagenvervoer

Waarom CM-Rolwagenvervoer?

‘Ik zit graag in de auto en ik ben graag onderweg’, vertelt Stijn. ‘Eerst dacht ik aan vervoer met mijn eigen wagen. Maar toen vroeg de medewerker van CM-Zorgend Vrijwilligerswerk: heb je al eens aan rolwagenvervoer gedacht? Dat leek me in het begin complex. Maar na een paar ritten mee te draaien met ervaren chauffeurs begon er toch een vlammetje te branden.

Hoe ziet een typische dag als vrijwilliger eruit voor jou? 

‘Een typische dag bestaat eigenlijk niet’, zegt Stijn. ‘En dat vind ik net fijn. Soms breng ik iemand naar de kinesist of het ziekenhuis. Vaak gaat het om sociaal vervoer, bijvoorbeeld naar een familiefeest, een hobby of school.’

Sommige ritten voelen voor Stijn bijna als een kleine uitstap. ‘Ik heb al mensen naar de zee of over de grens gebracht. Soms voor een dagje weg, soms voor een hele week. Dan reizen er vaak familie of vrienden mee en zit de wagen vol bagage. Dat geeft altijd een fijne sfeer.’

Voor elke rit bereidt Stijn zich goed voor. Hij kijkt het rittenschema na, stelt de gps in en vertrekt graag wat vroeger als het kan. ‘Ik volg alle veiligheidsvoorschriften: de rolwagen vastzetten, gordel aanbrengen, rustig rijden. We vervoeren geen pakjes, hé. Veiligheid en comfort zijn belangrijker dan snelheid.’

Wat heb jij geleerd van je collega’s? 

‘Dat je er niet alleen voor staat. In Hasselt hebben we een vrijwilligersruimte. Daar drinken we koffie of een warme chocomelk, praten we bij en delen we ervaringen. Soms lachen we om wat misliep. Soms moeten we ook even ventileren.’

Ook de ondersteuning van de dienst Zorgend Vrijwilligerswerk doet deugd. ‘In het begin had ik veel vragen. Dan dacht ik: mail of bel ik niet te veel? Maar ze zeiden altijd dat ik zoveel mocht vragen als nodig. Die warme, menselijke sfeer had ik echt behoefte aan. Nu nog, trouwens.’

Niet enkel van collega’s, ook van klanten leert Stijn veel. ‘Veel mensen die ik vervoer hebben zelf ook een rugzak. Daardoor is er weinig oordeel tijdens gesprekken. Mensen nemen je gewoon zoals je bent. Dat waardeer ik enorm.’

En andersom: wat leren je collega’s van jou? 

Stijn blijft rustig, ook wanneer het verkeer druk is of een planning verandert. ‘Ik ben geduldig. Soms misschien té geduldig’, glimlacht hij. ‘Maar in dit werk is dat eerder een voordeel. Klanten voelen zich veiliger en comfortabeler bij een chauffeur die rustig rijdt en geen risico’s neemt.’

Die rust merken de passagiers. ‘Sommigen zeggen wel eens: bij jou is het aangenaam, want jij babbelt. Dat kost niets hé, een babbeltje slaan. Maar sommige mensen kijken echt uit naar dat momentje van sociaal contact.’

Wat heeft dit vrijwilligerswerk bij je losgemaakt? 

‘Heel veel dankbaarheid’, zegt Stijn. ‘Ik zeg soms: “ik ben maar een chauffeur die van A naar B rijdt.” Maar voor de mensen die ik vervoer betekent die rit vaak veel meer.’

Eén passagier blijft hem bijzonder bij. ‘Een man van ongeveer mijn leeftijd, die door zijn beperking niet kan spreken. Als hij de wagen ziet aankomen, wordt hij meteen enthousiast. Bij de begroeting geven we elkaar steevast een vuistje en na afloop verschijnt er altijd een glimlach op zijn gezicht. Het is maar een korte rit, maar ik ga dan met een warm gevoel naar huis. Toen ik hoorde dat zijn stiefvader onverwachts overleden was, raakte dat me wel. Op een bepaalde manier bouw je toch een band op met sommige klanten.’

Voor Stijn zit de waarde vaak in kleine momenten. ‘Iemand veilig op een familiefeest krijgen. Even mee naar de juiste dienst in het ziekenhuis wandelen. Dat lijken kleine dingen, maar voor de ander zijn ze soms enorm waardevol.’

Wat neem jij mee uit dit vrijwilligerswerk, ook in je eigen leven? 

‘Je leert relativeren. Als ik zie hoe gejaagd mensen soms zijn in het verkeer, denk ik: wees dankbaar dat je gezond bent en je nog zelf kan verplaatsen.’

Het vrijwilligerswerk veranderde ook zijn blik op mensen. ‘Iedereen is voor mij gelijkwaardig, ook al kreeg niet iedereen evenveel geluk of dezelfde kansen in het leven. We zijn allemaal mensen. En we zijn er om elkaar te helpen. Misschien klinkt dat idealistisch, maar dan is dat maar zo.’

Stijn twijfelde zelf lang of dit iets voor hem was. ‘Ik kwam uit een cijferwereld. Plots stapte ik in een wereld vol mensen met elk hun eigen rugzak. Maar mijn angsten waren onterecht. Je krijgt zoveel vertrouwen en dankbaarheid terug.’

Zijn boodschap aan wie twijfelt? ‘Probeer het. Je maakt het leven van iemand anders een beetje makkelijker en aangenamer. En tegelijk geeft het je veel voldoening om iets bij te dragen aan de samenleving.’