Leven met verlies: ‘George blijft voor altijd deel van ons gezin’
Zes jaar geleden werden Caroline en Toon mama en papa van hun zoontje George. Hij kwam heel vroeg ter wereld en ook het afscheid volgde sneller dan ze ooit hadden durven vrezen. Hoe leef je verder met het verlies van je kindje, dat je maar drie dagen bij je mocht houden? Caroline vertelt openhartig over George en over hoe hij voor altijd deel blijft uitmaken van hun gezin.
Na jaren van vruchtbaarheidsbehandelingen werd Caroline zwanger via IVF. Aanvankelijk ging alles goed, tot rond 22 weken bleek dat de baby aan de kleine kant was. ‘Ik moest vaker op controle en werd doorgestuurd naar het UZ in Gent. Daar zeiden ze na een echo: je neemt morgen best je valies mee om te blijven tot de bevalling. Ik was toen 26 weken ver.’ Het was december, de drukste periode voor de bakkerij die ze uitbaten. ‘We moesten heel ons leven omdraaien en besloten om met kerst en nieuw niets speciaals te doen in de bakkerij. Gelukkig maar, achteraf bekeken.’
Elke dag op scherp
Er volgden vier intense weken in het ziekenhuis. Toon reed dagelijks op en af tussen hun bakkerij in Antwerpen en het UZ in Gent. ‘De dokters maakten zich steeds meer zorgen. Uiteindelijk bleek er een knik in de navelstreng te zitten, waardoor George te weinig voeding en zuurstof kreeg. Ze konden alleen blijven monitoren. Maar ik voelde zelf ook: dit kon niet blijven duren. De monitoring duurde steeds langer, dat bezorgde me veel stress. Intussen zocht ik informatie over vroeggeboortes, om beter te begrijpen wat er kon misgaan. Maar nooit met het idee dat hij het misschien niet zou halen. Echt niet.’
Op 22 december ging het plots snel. ‘De dokter zei: hij is in serieuze nood.’ Kort daarna werd George via spoedkeizersnede geboren. ‘Hij woog 600 gram. In het begin leek het goed te gaan. Hij ademde zelf. Maar al snel kwam de nuance: ‘stabiel, maar erg ziek.’
Een leven dat net begon
Caroline en Toon mochten regelmatig bij de couveuse, maar George vasthouden kon niet. ‘Hij reageerde heel fel op aanrakingen en geluid. We leefden toen echt op hoop.’ Maar drie dagen na zijn geboorte kreeg George twee longbloedingen. ‘Toon kwam terug van de afdeling en zei: we moeten nu gaan, het gaat niet goed. Ze gaan stoppen met pompen.’ Ze mochten nog even bij hem voordat alles werd afgekoppeld. Daarna brachten ze George naar hen toe. ‘Als ik erop terugkijk – en ik heb andere verhalen gehoord – dan kan ik zeggen dat het bij ons op een heel mooie manier is verlopen’, vertelt Caroline geëmotioneerd. ‘Onze ouders konden ook nog afscheid nemen en wij hebben hem nog kunnen wassen.’
Als ik erop terugkijk – en ik heb andere verhalen gehoord – dan kan ik zeggen dat het bij ons op een heel mooie manier is verlopen.
Caroline
Steun uit vele hoeken
Via vzw Boven de Wolken werden kort na het afscheid foto's gemaakt. ‘Voor mij voelde dat meteen belangrijk, al zag Toon het op dat moment niet zo zitten, wat ik ook helemaal kon begrijpen. Maar achteraf zijn we allebei heel dankbaar voor die prachtige beelden.’
Ook het Berrefonds bood steun. ‘We kenden de oprichters al via-via. Ze kwamen meteen langs met een koesterkoffer waarin we tastbare herinneringen konden bewaren, kleine kleertjes voor het afscheid van George en materiaal om voetafdrukjes te maken bijvoorbeeld.’
Een netwerk van liefde
De impact van het verlies werd iets draaglijker door de warme kring van familie, vrienden en collega’s rondom hen. ‘Op kerstdag liet iedereen alles vallen om samen te komen. Dan voel je je zo gesteund. Nadien kwamen mensen eten brengen, luisteren. Maar na een tijdje vermindert dat ook. Dan blijf je met z’n tweeën achter, als enigen die het écht begrijpen.’
Caroline en Toon verwerkten het verlies elk op hun manier. ‘Ik praatte veel – met een therapeut, lotgenoten en vrienden. Toon ging sneller terug aan het werk. Dat hielp hem. Het grote verlies dat we samen meemaakten, bracht ons als koppel nog dichter bij elkaar.’
Een kindje verliezen laat sporen na die niemand ziet
Anneleen vertelt hoe ze haar zoon César blijft meedragen Vorig jaar maakten we stickers met zijn naam. Mensen nemen die mee op reis en maken er foto’s mee. Zo reist George de wereld rond.
Caroline
Elk jaar zijn verjaardag vieren
George blijft een deel van hun gezin. ‘Zijn foto staat op de kast. Elk jaar vieren we zijn verjaardag, met familie en vrienden. We geven cadeautjes, doen iets speciaals. Vorig jaar maakten we stickers met zijn naam. Mensen nemen die mee op reis en maken er foto’s mee. Zo reist George de wereld rond.’
Naast hun bakkerij openden Caroline en Toon een nieuwe ontbijt- en lunchzaak, als eerbetoon genoemd naar hun zoontje: ‘George’. Rond zijn verjaardag en tijdens de Koesterweek van het Berrefonds organiseren ze er jaarlijks een actie. Dit jaar schonken ze er koffies ten voordele van het fonds. Zes jaar geleden hielden ze ook het benefietevent ‘Sterren voor Sterren’, waarmee ze 20.000 euro ophaalden. ‘Het Berrefonds heeft zoveel voor ons betekend. Ik weet niet hoe we het zonder hen hadden gedaan. Daarom geven we graag deze financiële steun terug.’
Ons gezinnetje met drie kinderen
Na George kregen ze nog twee kinderen: Jeanne en Cois. ‘Zwanger zijn voelde daarna helemaal anders. Bij Jeanne was ik erg gespannen, bij Cois kon ik het iets meer loslaten. Toen kwam het vertrouwen stilaan terug.’
George blijft ook voor hen heel nabij. ‘Ons dochtertje Jeanne zegt altijd: Ik heb twee broers, hè mama? Ze knutselt voor George. Soms is ze er verdrietig over. En dat mag. Ook ons jongste zoontje Cois stelt vragen over wie George was. Het klinkt misschien vreemd maar ik denk dat er een stukje van George in hen zit. Hij leeft verder, in alles wat we doen.’
Omgaan met het verlies van je kindje
Een kindje verliezen raakt diep en kan verwarring, pijn en veel vragen met zich meebrengen. Geef jezelf de tijd om afscheid te nemen, herinneringen te maken en steun te vinden bij mensen om je heen of bij gespecialiseerde organisaties. Kleine rituelen of tastbare herinneringen kunnen helpen om je kindje een blijvende plek te geven in je leven.