Twee generaties, één job
Ze schelen veertig jaar in leeftijd, maar werken vandaag in hetzelfde team. Danny Boons is 63 en draait al sinds 1989 mee bij CM. Elisa is 23 en startte nog maar pas als maatschappelijk werker. Hun verhalen tonen hoe het werk veranderd is, maar tegelijk verrassend hetzelfde bleef.
Koffieklets ☕
Heb je een verborgen talent?
Elisa: Ik hou me graag creatief bezig en bak ook graag dessertjes.
Danny: Kennis van onbelangrijke weetjes.
Heb je een kantoorritueel? Vertel!
Elisa: Ik zet eerst mijn bureau klaar en ga dan een koffie of thee halen.
Danny: Koffie halen, en als die er niet is, koffie zetten.
Waar mogen we jou voor wakker maken?
Elisa: Om een terrasje te gaan doen.
Danny: Uitgebreid ontbijt (niet te vroeg op de dag) of brunch en een krant op papier.
Toen Danny begon, ging alles nog op papier. ‘Ik trok op huisbezoek met twee grote kaften: één met wetgeving en één met formulieren. Na drie dagen stond ik alleen op spreekuur. Opleidingen zoals we die vandaag kennen, bestonden amper. Je leerde vooral al doende, met collega’s in de buurt.’ Toch herinnert hij zich vooral de warmte. ‘CM voelde als een kleine gemeenschap. Iedereen sprak elkaar aan bij de voornaam. Dat gaf vertrouwen.’
Die nabijheid is vandaag anders georganiseerd, maar niet verdwenen. Elisa herkent het meteen. ‘Ik voel dat ik mag groeien in mijn werk, geen vraag is te veel voor mijn collega’s en ik hoef niet alles meteen te kunnen. Dat is heel fijn.’
Digitalisering verandert veel, maar niet alles
Het verschil tussen toen en nu is groot. Waar Danny begon met papieren dossiers en kaften vol formulieren, werkt Elisa vandaag in een volledig digitale omgeving. ‘Mijn jongere collega’s zullen sneller mailen,’ stelt Danny vast. ‘Ik koos tot voor kort altijd voor de telefoon. Niet uit gewoonte, maar omdat ik iemand liever persoonlijk spreek. Ik zeg tot voor kort, want ik pik ook dingen op van de jonge collega’s. Nu ik zie wat zij vaak heel snel bereiken met een vriendelijke en duidelijke mail, durf ik daar ook meer voor te kiezen.’
‘We zijn opgegroeid met technologie, logisch dat we die ook meer gebruiken,’ pikt Elisa in. ‘Maar we letten er heel erg op dat al die technologie het contact niet gaat vervangen. Een huisbezoek, een gesprek aan het loket, even tijd maken voor iemand zonder afspraak, dat blijven cruciale momenten. Want daar zie en voel je wat er écht speelt.’
Ik durf grenzen stellen. Als iemand duidelijk dronken is, zet ik het gesprek op een ander moment verder.
Elisa
Grenzen durven stellen
Een van de grootste verschillen tussen vroeger en nu zit in hoe medewerkers omgaan met hun grenzen. Danny geeft toe dat hij daar in het begin moeite mee had. ‘Ik wilde alles oplossen, nam veel op mij en liep op een bepaald moment vast. Vandaag weet ik hoe belangrijk het is om af te bakenen wat mijn rol is als maatschappelijk werker en wat niet.’
Voor Elisa is dat van bij de start vanzelfsprekender. ‘Tijdens mijn opleiding is heel hard benadrukt hoe belangrijk het is om goed voor jezelf te zorgen, om grenzen aan te geven. Ik durf sneller te zeggen dat iets mijn taak niet is. Als iemand duidelijk dronken is, geef ik aan dat ik het gesprek liever later verderzet.’
Kleine dingen maken het grootste verschil
Niet elk probleem is in één gesprek opgelost. En dat hoeft ook niet. Danny en Elisa zijn het er roerend over eens dat kleine acties een groot effect kunnen hebben. Een mailtje sturen voor iemand, even meezoeken, iemand geruststellen of de juiste richting wijzen. Of soms zelfs gewoon luisteren. Niet meteen het probleem oplossen, maar iemand het gevoel geven dat hij gehoord wordt.
‘Ik noem dat zaadjes planten,’ zegt Danny. ‘Je geeft informatie of advies mee, en weken of maanden later merk je dat iemand ermee aan de slag is gegaan. Dan glunder ik, want dat wat het werk betekenisvol maakt.’
Van alles oplossen naar samen zoeken
De rol van maatschappelijk werker is sterk geëvolueerd. Waar vroeger sneller geprobeerd werd om problemen zelf op te lossen, ligt vandaag meer nadruk op gedeelde verantwoordelijkheid. ‘Elke organisatie heeft zijn rol,’ zegt Danny. ‘Wij moeten niet alles doen.’ Dat sluit aan bij hoe Elisa naar haar werk kijkt. ‘Ik begeleid, ondersteun en wijs de weg, maar ik verwacht ook iets van de persoon zelf. En ja, dat vraagt weer assertiviteit. Je moet durven zeggen waar jouw rol stopt en tegelijk mensen helpen om zelf stappen te zetten.’
Twee generaties, één doel
Tijdens het hele gesprek valt een leuke wisselwerking op tussen deze collega’s. De ervaring van Danny brengt rust, overzicht en nuance. De nieuwe energie van Elisa brengt frisse inzichten, duidelijke grenzen en aandacht voor zelfzorg.
Wil jij ook werken bij een organisatie waar mensen en engagement centraal staan?