46 jaar bij CM: fichebakken op kantoor en een miljoen frank op de fiets
Martine De Meyer begon in 1979 bij CM. Pas afgestudeerd en zonder goed te weten wat een mutualiteit precies deed. Zesenveertig jaar later komt ze nog elke dag met een glimlach werken. ‘Ik heb hier alles geleerd. En ik leer nog altijd bij.’
‘Ik wist eigenlijk van niets’
‘Ik was achttien jaar en ben meteen bij CM begonnen. Mijn sollicitatie? Dat was alfabetisch klasseren. Serieus!’ Martine lacht. ‘Ik wist zelfs niet wat een mutualiteit was. Maar ik was Kazou-monitrice geweest, en dat heeft me over de streep getrokken.’
Haar eerste werkdag staat in haar geheugen gegrift. ‘De personeelsdirectrice zat achter een statig bureau in een leren Chesterfieldzetel. Ik kreeg al meteen onder mijn voeten omdat ik geen stylo bij had om mijn contract te tekenen. Dat beloofde!’
Typen en stempelen aan het bureau
De eerste opdrachten waren strikt. ‘We moesten enveloppen typen. Heel precies, volgens háár methode. Stel je het eens voor: met een asbak op ons bureau, briefjes aan het verwerken.’
Niet veel later mocht ze zonder opleiding aan het loket beginnen. ‘Mensen kwamen toen nog langs met hun ziektebriefjes. Ik kende alle nomenclatuurnummers uit mijn hoofd. En elk jaar moest ik die indexering opnieuw vanbuiten leren. Bijdragen innen, stempelen in een boekje, klasseren in fichebakken, rekenen op een ouderwetse rekenmachine met een papieren rolletje … Onvoorstelbaar nu.’
Een overval … of toch bijna
‘Elke maand betaalden we ziekte-uitkeringen uit in cash. Ik moest dus elke avond een koffertje met een miljoen frank mee naar huis zeulen op de bagagedrager van mijn fiets. Dat koffertje stond dus gewoon bij ons thuis, hé. Mijn moeder sliep niet van de stress!’ lacht ze.
En ja, dat bracht risico’s mee. ‘Ik ben bijna een keer overvallen. Plots stond er een man op mijn oprit: donkere mantel, donkere bril. Dat vergeet je niet.’ Een collega had minder geluk. ‘Die werd écht overvallen, met een revolver.’
Het strafste wat ze ooit meemaakte? ‘Er was ingebroken bij een gezin thuis en er waren een hoop doktersbriefjes gestolen. Enkele uren later stond de inbreker gewoon aan mijn loket. Met die briefjes. Ik bleef kalm, maar was vanbinnen in paniek, hoor. Gelukkig kon ik wel de politie verwittigen. Nooit gedacht dat ik als loketbediende zo’n spannende verhalen zou meemaken,’ lacht ze.
Ik ben bijna een keer overvallen. Plots stond er een man op mijn oprit.
Martine
Ik krijg er nog steeds een kick van, als ik iemand kan overhalen om CM-lid te worden.
Martine
CM-pionier
Martine groeide mee met CM. ‘Ik heb alle loketten van Gent gedaan, was vlinder, en werkte ten slotte op kantoor in Lovendegem, op een kilometer van mijn deur. Fantastisch, vond ik dat! Dat heb ik zeker vijftien jaar gedaan.’ Ze werd ook pionier van het contactcenter. ‘In het begin belden mensen gewoon naar het kantoor. Later kwam er een algemeen nummer waarop mensen konden bellen, en ze hebben mij destijds ingezet als testpersoon.’
Omdat Martine heel sociaal was, kreeg ze al snel een job aangeboden waarbij ze nieuwe leden mocht aanspreken en overtuigen. ‘Huis-aan-huis of op feestjes mensen aanspreken: Ik vond dat zalig. Ik krijg er nog steeds een kick van, als ik iemand kan overhalen om CM-lid te worden. En eerlijk: wij zijn een goed ziekenfonds. Dat verkoopt vanzelf.’
Van samen op café tot gedeelde chatgroep
‘Vroeger waren we veel meer samen,’ zegt Martine. ‘Onder de middag gingen we vaak iets drinken op café. Dat hoorde erbij.’ Ze glimlacht. ‘Ook beurzen en evenementen waren anders. We gingen daar niet voor het geld, hé. Dat deden we gewoon graag. Samen op pad, CM vertegenwoordigen.’
‘Nu werk ik veel meer van thuis.’ Toch voelt ze zich niet alleen. ‘We hebben onze chatgroep met collega’s. Daar kan je eens ventileren, lachen of hulp vragen. En als ik iets niet snap, is er altijd wel iemand die even belt om het uit te leggen. Dat vind ik heel waardevol.’
‘Ik kijk er tegenop om met pensioen te gaan’
Martine wordt dit jaar vijfenzestig en gaat volgend jaar met pensioen. ‘En eerlijk? Ik kijk ertegenop. Ik heb hier zo graag gewerkt. Ik heb wel veel vrienden, ben voorzitter van Samana, maar mijn job … die doe ik met hart en ziel.’
Haar tip voor nieuwe collega’s? Ze moet niet lang nadenken. ‘Blijf bij CM. Blijf leren. En geniet ervan. Zolang je met plezier naar je werk komt, zit je goed.’
En dat koffertje met geld? Dat is ondertussen geschiedenis. Maar de goesting? Die heeft ze nog altijd.
Ook zoveel goesting als Martine?
Word onze nieuwe collega en kom ook elke dag met een glimlach naar het werk. Wie weet begint jouw verhaal bij CM sneller dan je denkt.